Last Updates from Duino.

A FLYING SNOWFLAKE

By Alpcan Karamanoglu

"Two roads diverged in a wood, and I – I took the one less traveled by, and that has made all the 

difference" -Robert Frost

"The less travelled road for most of us is this place that changed our lives and made us who we 

are; or talking more personally, the road that I took, which led me here to Duino, made all the 

changes in my life.

They say each way leads you to another adventure, another brand new part of your life. Although 

I knew that this way that I travelled was leading me to perhaps the most difficult adventure of 

a sixteen year old boy, I was brave enough to take the first flight of my life on 03/09/2012 and 

leave home to look for another home.

If I think of the past two years, one of the most remarkable things I notice is how simple my 

life would be without here. Staying with my family, still having my loved ones next to me, no 

goodbyes that each time shut me down, no changing places every four months, no effort to get 

used to a completely different atmosphere at least three times in a year. 

How simple would everything be, right? But then, why did I take that plane and come to this 

place? The answer was never easy for me until now. There had always been a big question mark 

in my mind. Have I taken the right decision? Would everything be better if I was back home? I 

never managed to answer these questions. 

Nonetheless, now I know that it was the best decision that I have ever taken in my life. It was 

the right thing to come to this small village that gave me everything I wanted in my life. It has 

definitely been the most eccentric adventure that a sixteen-year-old boy, who never flew, had 

never been abroad and had never left home for more than a week, could ever have. 

All my life I have always imagined stepping into another land apart from Turkey, but 

unfortunately, I did not have the chance. My dream was always to see other people's faces in 

other geographies, simply because out of the cage seemed so much more interesting to me. The 

world was too big to me to stay in that cage. 

 And then I decided to take this plane. From Istanbul to Venice, I remember everything; how 

I felt, what advertisements were in the airport, the names of the people I sat down with in the 

plane. Every single detail. Because it was the reality that I wanted to see, I wanted to feel 

perhaps for the first time in my life. 

I walked to the gate, more physically than actually. I just wanted to stay with my family forever 

in the airport and not to take this plane. But I knew that I had to. What I have been taught is that 

success comes together with scarifications. 

So I left ten people that I have loved most in my life, including my best friends, in the airport and 

flew here. I flew with teardrops forming the new kinds of dreams for the next two years, I flew 

with more poems in my mind, more lyrics in my mouth than the clothes in my luggage, I flew 

with the scream from my heart turning to a song after I saw the sign which said "Duino"…

I took the way less travelled by, because I wanted to be the different one. I took it despite all the 

apprehensions that I had, because it was the only way to protect my snowflake. Now I may not 

know about the forecast of my life after two months but I believe that the snowflake kept all its 

silence and beauty, it stayed desirous enough to be different from all the others."

Holi: Indian Festival

Last Tutorial picture...

Success is not always something that you can hold by your hands, neither the memories, moments that are precious for us. However; this article that I wrote on my first flying memories, became one of those tangible moments. So I now feel that I am leaving some of my footprints on The Adriatic Times after my blog and private diary. 

When the end is emerging, 

I only realise that every breath that I am taking here is becoming more and more precious and unforgottable to me; and I know that from now on, the seconds are getting more and more meaningful as I climb up to the top before the cliffs...  

Trapani/Sicily March'14

OnSekiz.Eighteen.Diciotto!

"I've been dreaming of this since a child, now I'm on top of the world."

Down-Hill Ski.

Küçüklüğümden beri hep çok heyecanlıyımdır doğum günüm hakkında. Hatta eskiden yılın yarısı Şubat'ın 17'sine kaç gün kaldı diye saymakla geçerdi. Çünkü benim ini doğum günüm, diğer insanlarının dediğinin aksine, yaşlandığın bir günden çok daha fazlasıydı. Doğum günü benim için bir yıldan daha sağ sağlim kurtulduğuma, her bi haltın olduğu dünyadaki zaferim için bir teşekkür alma günüydü.

Bu yıl ise hiç beklemedim yaşgünümü. Belki de bekleyemedim. Sanki 35'ime giriyormuşum gibi yazsamda, 18'ime girmekten korktum aslında. 17 olmak belki en güzel şeydi. Olgun olmak, ama hala bir birey olmamak. Özgür olmak ama sorumlu olmamak. İster çocuk isterse yetişkin olma özgürlüğü. Her şey güzeldi aslında 17 ile hakkında.

Özellikle geçen yıl, geçirdiğim en eksantrik doğum günümden sonra pek de heyecanlanamadım açıkçası. Çok bi beklentim olamadı doğrusu, ne kendimden ne de başkalarından. Çünkü aynı zamanda geçen yazımda da söylediğim gibi 17 Şubat okuldaki Trial Exams ilk günüydü.

Hiç beklentim olmadığına kendimi inandırmaya çalıştıysam da, 18'ime çok sıradan bir şekilde girmekten korkmuyor da değildim yani. Ancak tüm korkularım ve endişelerim de boşa çıktı. Çünkü gece 12'de tüm sevdiklerimi aynı odanın içinde bana "Happy Birthday" söylerken duymak, eminim ki UWC'deki en güzel anılarımdan biri olarak kalacak.

Aynı zamanda ekonomi sınavım da bana çok güzel (!) bir hediye olarak kalsa da, arkadaşlarımdan gelenlerle karşılaştırılamazdı :) Özellikle akşam ise bana özel bir yemek yedik, kendilerinin hazırladığı. Her şey çok güzeldi yani özetle.

Peki ne oldu, 18 oldum da? Aslında değişen tek şey sayıdaki tek bir rakkam değil mi? Ve ben zaten tam bir buçuk yıl önce ilk uçmamla br birey olmamış mıydım? Peki ya neydi birey olmak? Kendi çamaşırlarını yıkamak yetmiyorsa, illa ki göz altı çizgilerinin artması mıdır olgunlaşmak? Yoksa kendinle mutlu olabilmek midir? Kimseye ihtiyaç duymadan yaşayabilmek mi?

Belki gerçekten 18 olduğumda değişmeye inandığım için, ya da zaten zamanın geçtiği için doğal olarak oldu bilmiyorum ama 18 yıl ve 1 haftalık olarak, artık kendimi diğer insanlardan daha çok önemsemeye başladım galiba. Çünkü "ilk önce kendinizin, sonra çocuğunuzun kemerini bağlayınız."

Hipsters.

En güzel hediyelerimden biri hayatımın: gerçek bir dostumun olması! Teşekkür ederim Ceyda Kibar.

Emerging to the end. Sona yaklaşmak.

Bazen anlayamıyor insan bu son satır mı yoksa paragraf başı mı? Her ne olursa olsun, yeni bir cilde başlayacak olmanın heyecanı bile gidiyor arasıra, özellikle ödün yeni paragraf için ödün vermen gereken şey, en sevdiğin satırlarsa şu ana kadar okuduğun.

Benim için son satırlar bunlar. Son ama hiç bitmesin istemediğim, hatta keşke tekrar tekrar okuma şansım olsa dediğim satırlar. Çok ilginç aslında bu kadar şoka falan girmek, okul bitiyor diye. Oysa hep bilmiyor muydum 2 yılın sonunda her şeyin biteceğini? Peki bile bile bu kadar bağlanmak bir yere, birilerine? Ama işte hep beyin karar veren olmuyor, özellikle ruhun kendini bulduğu yerde hiç sözü geçmiyor sanırsam.

İstanbul'dan Venedik'e belki de son defa uçtum ya da bir sonraki yıllar yıllar sonra olacak. Son defa ikinci evime geldim, birinden ayrılarak diğerine, son defa vedalaştım, ve son defa kavuştum. Bu yıl için konuşursak, son defa, bildiğim bir yere uçtum.

Gelişimden önce İtalya'ya UWC'nin son noel tatilinden bahsetsem biraz iyi olucak sanırsam. Her şey harikaydı diyebilirdim. Aslında Türkiye'ye daha gelmeden 7 gün 24 saat uyumayı hayal ediyordum, 3 ay boyunca 4 saat kadar uyuduktan sonra her gece. Öyle oldu denebilir aslında, belki en tembel tatilimi geçirdim. Ama hep üniversite başvuruları ve projelerle de dolu aynı zamanda.

Yuva, özlediğin insanlarla dolu olan yer!

Son hafta ise daha bi başkaydı tabi, çünkü İsrail'den bir arkadaşım 1 hafta boyunca bizde kaldı, ondan sonra ise birlikte uçtuk 2. evimize :) Çok beğendi Türkiye'yi, özellikle İstanbul'u tabi. Heh! Bir de bizimkilere bayıldı, your family is super cool dedi hep :D

Uludağ, Aya Sofya, Ulu cami turu derken harika bi hafta oldu! :)

Geleli 2.5 hafta bitti sayılır. Mayıs'ta bitecek bir şey için sadece 2.5 haftanın geçmiş olması daha çook az görünse bile, burada olmadan, buranın zaman relativitesinin tahmin edilebileceğini düşünmüyorum. Çünkü sadece metaforik anlamada değil gerçekten de sabah yataktan kalmanla geri dönmen bir oluyor. Geldiğimden beri yine çok iş yine çok yoğunluk. Artık bu o kadar rutine oldu ki benim için, boş bir günün geçmesini düşünemiyorum bile.

Onun dışında ise önümde baya heyecanlı günler var! Bu cumartesi kuzenim Atakan geliyor, 17'sinde sonunda 18'ime dönüyorum ve aynı zamanda IB Trial'lar başlıyor (ne de güzel bi hediye!!!)
Mart'ın başında ise anti-Mafia bir örgütle çalışmak için Sicilya'ya gidiyorum!

Anlaşılacağı kadar, güzel, yoğun ve çok ama çok hızlı günler beni bekliyor. Korkutucu olan ise, Mayıs'a kadar her günümün planlı olmasına rağmen, yazdan sonraki hayatımın hakkında en ufak bir fikrimin dahi olmaması...

I don't know how, but I really hope that I will answer the question: "Is there a life after UWC?"