Emerging to the end. Sona yaklaşmak.

Bazen anlayamıyor insan bu son satır mı yoksa paragraf başı mı? Her ne olursa olsun, yeni bir cilde başlayacak olmanın heyecanı bile gidiyor arasıra, özellikle ödün yeni paragraf için ödün vermen gereken şey, en sevdiğin satırlarsa şu ana kadar okuduğun.

Benim için son satırlar bunlar. Son ama hiç bitmesin istemediğim, hatta keşke tekrar tekrar okuma şansım olsa dediğim satırlar. Çok ilginç aslında bu kadar şoka falan girmek, okul bitiyor diye. Oysa hep bilmiyor muydum 2 yılın sonunda her şeyin biteceğini? Peki bile bile bu kadar bağlanmak bir yere, birilerine? Ama işte hep beyin karar veren olmuyor, özellikle ruhun kendini bulduğu yerde hiç sözü geçmiyor sanırsam.

İstanbul'dan Venedik'e belki de son defa uçtum ya da bir sonraki yıllar yıllar sonra olacak. Son defa ikinci evime geldim, birinden ayrılarak diğerine, son defa vedalaştım, ve son defa kavuştum. Bu yıl için konuşursak, son defa, bildiğim bir yere uçtum.

Gelişimden önce İtalya'ya UWC'nin son noel tatilinden bahsetsem biraz iyi olucak sanırsam. Her şey harikaydı diyebilirdim. Aslında Türkiye'ye daha gelmeden 7 gün 24 saat uyumayı hayal ediyordum, 3 ay boyunca 4 saat kadar uyuduktan sonra her gece. Öyle oldu denebilir aslında, belki en tembel tatilimi geçirdim. Ama hep üniversite başvuruları ve projelerle de dolu aynı zamanda.

Yuva, özlediğin insanlarla dolu olan yer!

Son hafta ise daha bi başkaydı tabi, çünkü İsrail'den bir arkadaşım 1 hafta boyunca bizde kaldı, ondan sonra ise birlikte uçtuk 2. evimize :) Çok beğendi Türkiye'yi, özellikle İstanbul'u tabi. Heh! Bir de bizimkilere bayıldı, your family is super cool dedi hep :D

Uludağ, Aya Sofya, Ulu cami turu derken harika bi hafta oldu! :)

Geleli 2.5 hafta bitti sayılır. Mayıs'ta bitecek bir şey için sadece 2.5 haftanın geçmiş olması daha çook az görünse bile, burada olmadan, buranın zaman relativitesinin tahmin edilebileceğini düşünmüyorum. Çünkü sadece metaforik anlamada değil gerçekten de sabah yataktan kalmanla geri dönmen bir oluyor. Geldiğimden beri yine çok iş yine çok yoğunluk. Artık bu o kadar rutine oldu ki benim için, boş bir günün geçmesini düşünemiyorum bile.

Onun dışında ise önümde baya heyecanlı günler var! Bu cumartesi kuzenim Atakan geliyor, 17'sinde sonunda 18'ime dönüyorum ve aynı zamanda IB Trial'lar başlıyor (ne de güzel bi hediye!!!)
Mart'ın başında ise anti-Mafia bir örgütle çalışmak için Sicilya'ya gidiyorum!

Anlaşılacağı kadar, güzel, yoğun ve çok ama çok hızlı günler beni bekliyor. Korkutucu olan ise, Mayıs'a kadar her günümün planlı olmasına rağmen, yazdan sonraki hayatımın hakkında en ufak bir fikrimin dahi olmaması...

I don't know how, but I really hope that I will answer the question: "Is there a life after UWC?"